HISTORIA:
Gończe polskie, podobnie jak ogar i większość innych europejskich ras gończych, są potomkami znanych w średniowieczu psów św. Huberta. Do Polski psy gończe sprowadzano zarówno z zachodu (głównie z Francji i Włoch), jak i ze wschodu. O polowaniach z nimi pisano w XIV i XVII wieku.

Wiadomo, że już w XIX stuleciu odróżniano gończe od ogarów. W przeciwieństwie do Europy Zachodniej w Rzeczpospolitej nie było polowań par force, w których złaja gończych wraz z jeźdźcami ściga zwierzynę aż do chwili, gdy ta pada z wyczerpania. Psy gończe miały po prostu wpędzić ją w sieci lub wystawić myśliwemu na strzał. Musiały mieć dobry węch i być wytrwałe w pogoni. Ceniono także ich melodyjny głos – po złapaniu tropu zaczynały szczekać, przy czym robiły to na różne sposoby – w zależności od rodzaju zwierzyny i sytuacji. Szczekanie to określano mianem „grania”.

Podczas II wojny światowej wiele psów wyginęło. Na bazie tych, które przetrwały, w latach 50. XX wieku płk Piotr Kartawik i płk Józef Pawłusiewicz rozpoczęli hodowlę. Psy Kartawika były większe, bardziej masywne, przeważnie o umaszczeniu czaprakowym (rude z czarnym czaprakiem na grzbiecie). Natomiast psy należące do Pawłusiewicza były mniejsze, lżejsze i ciemniejsze – zwykle czarne podpalane. Wykorzystywano je nie tylko do polowań, ale i do stróżowania. Oba typy wpisano do księgi wstępnej związku kynologicznego pod nazwą „ogar polski”, jednak wzorzec opracowano na bazie psów Kartawika.

FCI uznało ogara polskiego w 1963 roku. Przez jakiś czas próbowano krzyżować obie „odmiany”, ale nie przyniosło to zamierzonego wyrównania typu – w rzeczywistości były one odrębnymi genetycznie rasami. Myśliwi nadal jednak hodowali „ogary Pawłusiewicza” poza związkiem jako psy użytkowe. Cechowała je wytrzymałość, zwinność i ciętość, świetnie sprawdzały się jako dzikarze i tropowce, zwłaszcza w górach.

W 1983 roku związek kynologiczny uznał istnienie drugiej, odrębnej polskiej rasy psów gończych, nadając jej nazwę „gończy polski” i otwierając księgę wstępną. Tak zaczęła się oficjalna droga do uznania gończego polskiego przez FCI. Pierwsze gończe polskie z rodowodem wyhodowano w 1989 r. – wśród tych psów był pierwszy champion – Promyk z Cisówki. Rasa rozwijała się bardzo szybko i zyskiwała popularność. Coraz więcej gończych brało udział w wystawach i kończyło championaty. Zaczęły wygrywać konkursy i pojawiły się pierwsze championy pracy.

W 2000 roku zarząd główny ZKwP zatwierdził poprawkę do wzorca – poza kolorem czarnym podpalanym uznano czekoladowy podpalany i rudy. Rasa ta została uznana przez FCI w 2006 roku podczas Światowej Wystawy Psów Rasowych w Poznaniu.

Co roku przychodzi na świat kilkadziesiąt miotów. Teraz, gdy rasa została uznana przez FCI, może także cudzoziemcy docenią jej zalety.

O RASIE:
Gończy polski to średniego wzrostu, krótkowłosy pies o umaszczeniu czarnym podpalanym - a czasami także spotykany jako czekoladowy. Jest psem przede wszystkim przeznaczonym do polowań - jako nasza rodzima rasa. W kontekście myśliwskim może być użytkowany wszestronnie - jako gończy właśnie, tropowiec, dzikarz, płochacz - w zależności od ułożenia psa przez swego menera. Bywa dobrym psem do towarzystwa, choć w rękach osób nie polujących zachowuje cechy psa myśliwskiego z silnym instyktem do polowań!! Jest też niezłym stróżem - moim skromnym zdaniem chyba najlepszym w tej kwestii ze wszystkich ras użytkowanych myśliwsko!! Rasa uznana przez FCI w 2006 r. - nr 354. Wzrost: wysokość w kłębie psy: 55 - 59 cm, Suki: 50 - 55 cm.

CHARAKTER:
Gończy polski to energiczny pies, który uwielbia każdy rodzaj aktywności na świeżym powietrzu - i jak każdy pies tego typu musi mieć zapewnione dużo ruchu!! W innym przypadku będzie swoje pokłady energii wyładowywał gdzie indziej!! Inteligentny i uparty, bywa dość trudny w wychowaniu, szczególnie w wieku młodzieńczym. Odpowiednio prowadzony stanie się jednak niezwykle oddanym i łagodnym członkiem rodziny. Gończaki dobrze dogadują się także z innymi czworonogami. Wobec obcych osób psy tej rasy zachowują dużą rezerwę, jednak nie są przy tym skłonne do agresji - z doświadczenia wiem, że nie sprowokowane raczej nie zaatakują - jednak potrafią się solidnie bronić przed nadmiernymi natrętami. Silny instynkt stróżowania może spowodować, że będą obszczekiwać gości i intruzów - będąc przy tym dość głośnie - co nie wszystkim może odpowiadać. Na co dzień nie są jednak zbyt hałaśliwe.

Co ważne:

Gończy polski nie jest typowym psem do towarzystwa. Stworzony został jako pomoc podczas polowań – wciąż więc drzemie w nim instynkt łowiecki i ogromna potrzeba ruchu. Psu tej rasy należy zapewnić odpowiednią aktywność, zarówno fizyczną, jak i umysłową. Znudzony i pozbawiony zajęcia psiak może wykazywać niszczycielskie zapędy i być niezwykle uciążliwy dla opiekunów.

UMIEJĘTNOŚCI:
Większość gończych polskich lubi pływać i chętnie aportuje - chociaż to nie jest regułą - HERA wskakuje do wody bez szczególnej zachęty - JAWA musi mieć bardzo silny bodziec - w innym przypadku omija szerokim łukiem wodę jak może. Dzięki doskonałemu węchowi i instynktowi łowieckiemu świetnie sprawdzają się też w mantrailingu, oraz przede wszystkim jako tropowce. Gończe polskie mogą także brać udział w konkursach pracy dzikarzy, tropowców. Ze względu na dużą potrzebę ruchu pies tej rasy może towarzyszyć w joggingu, a także rowerowych czy konnych przejażdżkach.

SZKOLENIE I WYCHOWANIE:
Gończe polskie są bardzo temperamentnymi i upartymi czworonogami, które mogą sprawiać pewne problemy początkującym opiekunom. Wymagają więc odpowiedzialnego i konsekwentnego prowadzenia. Te inteligentne i chętne do współpracy z człowiekiem psy są bardzo podatne na szkolenie, ale nie w formie przymusu - natomiast nagradzanie oraz pozytywne zachęcanie bez form przymusu czy złości przynosi nejlepsze efekty.

Szczenięta gończego należy już od małego socjalizować z innymi psami i obcymi ludźmi - np w sytuacji, gdy mamy dzieci w wieku szkolnym warto zachęcać rówieśników naszych dzieci do odwiedzania icha i wspólnych zabaw ze szczeniakiem!! Kontakt w okresie szczenięcym z różnego rodzaju obcymi osobami powinien nam zagwarantować, że nie urośnie nam "dzikus", który nie pozwoli na odwiedziny rodziny czy znajomych. Warto pamiętać, że szczenię oczekuje od nas dotyku!! Ważne jest także zabieranie psa w różne miejsca i przyzwyczajanie go do codziennych sytuacji. W przypadku psów mieszkających w ogrodzie nie należy rezygnować z codziennych spacerów.

Gończy polski, jak każdy pies myśliwski, potrzebuje dużo ruchu i odpowiedniej stymulacji psychofizycznej. Uwielbia długie spacery, dlatego właściciel powinien zadbać o to, aby przynajmniej raz w tygodniu dać mu szansę swobodnie pobiegać. Choć gończaki mają silny instynkt łowiecki, przy odpowiednim wkładzie pracy da się je wyszkolić tak, by nie pognały w las za zwierzyną.

DLA KOGO TA RASA - czy dla każdego??
Gończy polski to rasa, która potrzebuje aktywnego opiekuna, mającego czas na zapewnienie psu odpowiedniej pracy i dawki ruchu. Nie jest polecana dla niedoświadczonych i zapracowanych osób oraz ludzi, którzy poszukują miłego i spokojnego kanapowca. Ale także trzeba przyznać, że są to psy, które są niekłopotliwe w pielęgnacji, zdrowe i przy tym bardzo odporne na warunki atmosferyczne pomimo krótkiej sierści, gęsty podszorstek zapewnia psu odpowiedni komfort. Gończe żyją długo i w zdecydowanej większości przypadków cieszą się bardzo dobrym zdrowiem. Problemy z wadami ruchu występują przeważnie w wyniku kontuzji, a na dysplazję czy inne choroby dziedziczne praktycznie nie chorują.

ŻYWIENIE:
Gończy polski, jak każdy pies domowy, powinien być karmiony wysokiej jakości karmą suchą, mokrą lub odpowiednio skomponowaną dietą domową. W przypadku samodzielnego przygotowywania posiłków należy pamiętać o odpowiedniej suplementacji. Psy tej rasy nie są bardzo wybredne ani podatne na otyłość. W przypadku psów pracujących należy zadbać o odpowiednio wyższą kaloryczność posiłków.

PIELĘGNACJA:
Pielęgnacja gończych polskich nie jest zbyt kłopotliwa. Krótka, lśniąca szata wymaga tylko dokładnego wyczesania raz na tydzień. Psy tej rasy nie potrzebują częstych kąpieli – należy robić to wyłącznie wtedy, gdy istnieje taka konieczność - same korzystają z możliwości wskoczenia do wody jeśli tego chcą. Jednak na szczególną uwagę zasługują uszy gończego – brak odpowiedniej higieny i częstych kontroli może doprowadzić do bolesnego zapalenia ucha szczególnie u tych psów, które mają okazję pływać. Oczy i pazury należy obcinać i czyścić w razie potrzeby.

AKCESORIA:
Gończy polski powinien być wyprowadzany na szerokiej obroży lub w wygodnych szelkach. Smycz powinna być długa i zaopatrzona w mocne karabińczyki. Na spacery po lesie lub polach powinien być wyprowadzany na długiej lince - otoku, jeśli nie ma wyuczonego skutecznego przywołania. Warto także zaopatrzyć psa w kaganiec fizjologiczny, który będzie umożliwiał ziajanie. Legowisko dla psa powinno być dopasowane do jego rozmiaru i pozwalać na wygodne ułożenie się na boku, jeśli mieszka cały rok poza budynkiem - warunkiem koniecznym jest oczywiście właściwie dopasowana buda. Trwałe, psie zabawki mogą pomóc w przekierowaniu uwagi psa z niszczenia innych, niewłaściwych rzeczy. Odpowiedniej wielkości klatka kennelowa może służyć gończemu za bezpieczną kryjówkę i posłanie. Nie należy jednak zamykać w niej psa na długie godziny podczas nieobecności opiekunów. Taka klatka jest także idealnym rozwiązaniem dla osób, które chcą podróżować z psem - jest to bezpieczne zarówno dla pasażerów jak i samego czworonoga. Moje psy nie wyobrażają sobie innego sposobu podróży !!